Valencia CF to klub, który przez dekady definiował pojęcie wzlotów i upadków w La Liga. Od trzech mistrzostw Hiszpanii w latach 40. XX wieku, przez złotą erę na przełomie tysiącleci, aż po dramatyczną walkę o utrzymanie — historia Valencii to rollercoaster emocji, który doskonale ilustruje, jak szybko można spaść z szczytu na dno. Dziś Valencia plasuje się na 14-16. miejscu w tabeli La Liga, daleko od czasów, gdy była najlepszym zespołem w Hiszpanii.
Ranking Valencia CF w historii hiszpańskiej piłki pozostaje imponujący — trzecie miejsce w historycznej tabeli La Liga za Realem Madryt i Barceloną. To pozycja, która pokazuje skalę osiągnięć klubu, ale jednocześnie boli tym bardziej, gdy patrzy się na obecną sytuację. Sześć tytułów mistrzowskich, osiem Pucharów Króla i garść europejskich trofeów — Valencia ma czym się chwalić, choć ostatnie lata przynoszą więcej rozczarowań niż sukcesów.
Ranking Valencii w La Liga przez lata przypominał sinusoidę — od dominacji, przez stabilność, aż po kryzys. Klub z Mestalli przeżył wszystko: od bycia najlepszą drużyną w Hiszpanii w sezonie 2003/04, przez problemy finansowe przekraczające 400 milionów euro długu, aż po walkę o przetrwanie w elicie. Historia tego klubu to lekcja pokory, ale też dowód na to, że tradycja i historia nie gwarantują sukcesu.
Pozycja Valencia CF w rankingach europejskich również uległa dramatycznej zmianie. Klub, który w 2004 roku został uznany przez IFFHS za najlepszy na świecie, dziś walczy o miejsce w środku tabeli La Liga. To opowieść o tym, jak szybko można stracić pozycję lidera i jak trudno ją odbudować.
Pierwsze sukcesy — lata 40. XX wieku
Valencia CF została założona w 1919 roku, ale prawdziwy przełom przyszedł dopiero po zakończeniu hiszpańskiej wojny domowej. W 1941 roku klub zdobył Copa del Rey, pokonując w finale RCD Espanyol, a w sezonie 1941-42 wywalczył swój pierwszy tytuł mistrzowski La Liga, choć wówczas Puchar Króla cieszył się większym prestiżem niż liga.
Klub utrzymał konsystencję, zdobywając kolejne tytuły ligowe w sezonach 1943-44 i 1946-47. Valencia zakończyła dekadę z bilansem trzech tytułów La Liga i dwóch Pucharów Króla, stając się jednym z czołowych klubów w Hiszpanii. To był pierwszy wielki wzlot w historii klubu, który pokazał, że Valencia może rywalizować z najlepszymi.
W sezonie 1941-42 Valencia ustanowiła rekord, zdobywając 85 bramek w 26 meczach, a Mestalla stała się twierdzą — wygrać tam zdołało tylko Atlético Aviación
Ranking Valencia CF w tamtych czasach plasował ją w ścisłej czołówce hiszpańskiej piłki. Klub z Mestalli był postrzegany jako poważny rywal dla Realu Madryt i Barcelony, a jego ofensywny styl gry przyciągał tłumy kibiców. Ten okres położył fundamenty pod przyszłe sukcesy i ugruntował pozycję Valencii jako jednego z „wielkich” hiszpańskiej piłki.
Długa przerwa i powrót w latach 70.
Po sukcesach lat 40. Valencia weszła w okres stagnacji. Klub zdobywał sporadycznie krajowe puchary, ale tytuł mistrzowski pozostawał poza zasięgiem przez ponad dwie dekady. Ranking Valencii w La Liga w tym okresie oscylował między miejscami 3-6, co było przyzwoitym wynikiem, ale daleko od ambicji klubu.
Przełom nastąpił wraz z przybyciem legendy — Alfredo Di Stéfano. Di Stéfano przybył do Valencii jako trener i już w pierwszym roku, w 1970 roku, doprowadził klub do czwartego tytułu La Liga. To było jak powrót do świetności — Valencia znów była na szczycie.
Di Stéfano w swojej drugiej kadencji poprowadził zespół do zwycięstwa w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1980 roku, co było pierwszym i jedynym triumfem Valencii w tych rozgrywkach. Pozycja Valencia CF w rankingach europejskich rosła — klub pokazał, że potrafi konkurować nie tylko w Hiszpanii, ale i na kontynencie.
Mario Kempes — ikona lat 70.
Mario Kempes dwukrotnie zdobył tytuł króla strzelców La Liga — w sezonie 1976-77 z 24 golami i 1977-78 z 28 trafieniami. Argentyńczyk stał się symbolem Valencii w tamtych latach, a jego gole przyczyniły się do utrzymania klubu w czołówce ligi. Kempes z 146 golami pozostaje jednym z najskuteczniejszych strzelców w historii klubu.
Lata 90. — odbudowa pozycji
Lata 90. to okres stopniowej odbudowy. Valencia po krótkim epizodzie w drugiej lidze wróciła do La Liga i zaczęła wspinać się w rankingu. W sezonie 1988-89 Valencia zajęła trzecie miejsce, co sygnalizowało powrót do rywalizacji o czołowe lokaty. Rok później było jeszcze lepiej — w sezonie 1989-90 Valencia była wicemistrzem, ustępując jedynie Realowi Madryt, i zakwalifikowała się do Pucharu UEFA.
Ranking Valencii w La Liga w tamtym okresie stabilizował się w okolicach miejsc 3-5, co dawało regularny udział w europejskich pucharach. Klub budował mocny zespół, który miał stać się fundamentem pod największy sukces w historii.
| Sezon | Pozycja w La Liga | Uwagi |
|---|---|---|
| 1988-89 | 3. miejsce | Powrót do czołówki |
| 1989-90 | 2. miejsce | Wicemistrzostwo |
| 1991-92 | 4. miejsce | Guus Hiddink trenerem |
Złota era — przełom wieków (1999-2004)
To był najlepszy okres w historii Valencia CF. Klub nie tylko dominował w Hiszpanii, ale stał się potęgą europejską. Ranking Valencia CF w tym okresie plasował ją wśród absolutnej elity światowej piłki.
Valencia dotarła do dwóch kolejnych finałów Ligi Mistrzów — przegrała z Realem Madryt w 2000 roku i Bayernem Monachium w 2001. Choć oba finały zakończyły się porażkami, sam fakt dotarcia do nich dwa razy z rzędu pokazywał klasę zespołu. W sezonie 2000-01 Valencia przez większość sezonu prowadziła w tabeli La Liga, by ostatecznie spaść na piąte miejsce.
Prawdziwy triumf przyszedł w sezonie 2001-02. 5 maja 2002 roku Valencia została mistrzem La Liga po raz pierwszy od 31 lat. Wczesny gol Roberto Ayali i trafienie Fábio Aurélio tuż przed przerwą zapewniły Valencii piąty tytuł mistrzowski w meczu z Málagą.
W sezonie 2003-04 Valencia zdobyła 77 punktów z 23 zwycięstw, była najlepszą drużyną strzelającą z 71 golami i najmniej tracącą z zaledwie 27 bramkami
Valencia wygrała dwie La Liga w latach 2002 i 2004 oraz Puchar UEFA w 2004 roku. IFFHS uznała Valencię za najlepszy klub świata w 2004 roku — to była absolutna szczytowa pozycja Valencia CF w rankingach światowych. Klub z Mestalli był wtedy lepszy od Realu, Barcelony, Milanu czy Manchesteru United.
Kluczowi zawodnicy złotej ery
Rafael Benítez jako trener był architektem sukcesu, ale na boisku błyszczeli tacy zawodnicy jak Santiago Cañizares, Roberto Ayala, David Albelda, Rubén Baraja czy Pablo Aimar. Cañizares trzykrotnie zdobył Trofeo Zamora dla najlepszego bramkarza La Liga — w sezonach 2000-01, 2001-02 i 2003-04.
| Sezon | Osiągnięcie | Trener |
|---|---|---|
| 1999-00 | Finał Ligi Mistrzów | Héctor Cúper |
| 2000-01 | Finał Ligi Mistrzów | Héctor Cúper |
| 2001-02 | Mistrzostwo La Liga | Rafael Benítez |
| 2003-04 | Mistrzostwo La Liga + Puchar UEFA | Rafael Benítez |
Początek upadku — problemy finansowe
Po sukcesach przyszedł kryzys. Rosnące problemy finansowe zmusiły klub do sprzedaży najlepszych zawodników, aby zmniejszyć długi. Budowa nowego stadionu Nou Mestalla również stanęła w miejscu z powodu problemów finansowych. Ranking Valencia CF w La Liga zaczął spadać — klub nie był już w stanie konkurować z najlepszymi.
W 2008 roku wyszło na jaw, że wewnętrzny dług klubu przekracza 400 milionów euro, a zawodnicy nie otrzymywali wypłat przez tygodnie. To był szok dla środowiska piłkarskiego. Valencia, jeszcze niedawno najlepszy klub świata, walczyła o przetrwanie finansowe.
Sezon 2008-09 rozpoczął się obiecująco — Valencia wygrała cztery z pierwszych pięciu meczów i prowadziła w tabeli, ale potem spadła nawet na siódme miejsce. Pozycja Valencii w rankingu La Liga była coraz gorsza, a klub pogrążał się w chaosie organizacyjnym.
Walka o przetrwanie
Najgorszy moment przyszedł kilka lat później. Voro został mianowany tymczasowym trenerem po raz piąty, gdy Valencia była na 17. miejscu i zagrożona spadkiem. Udało mu się wyprowadzić zespół z zagrożenia, a sezon zakończył się na 12. pozycji. To był moment, gdy ranking Valencia CF w La Liga osiągnął najniższy punkt w nowoczesnej historii klubu.
17. miejsce w tabeli — dla klubu, który jeszcze dekadę wcześniej był najlepszy na świecie, to była katastrofa. Valencia była o krok od spadku do Segunda División, co byłoby niemożliwym do wyobrażenia scenariuszem jeszcze kilka lat wcześniej.
Klub, który w 2004 był uznany za najlepszy na świecie, dekadę później walczył o utrzymanie w La Liga na 17. miejscu tabeli
Era Petera Lima — stabilizacja czy stagnacja?
W maju 2014 roku singapurski biznesmen Peter Lim został wyznaczony jako nabywca 70,4% udziałów klubu. Po miesiącach negocjacji z Bankią, głównym wierzycielem, porozumienie zostało osiągnięte w sierpniu 2014. Przejęcie przez Lima miało być ratunkiem dla Valencii.
Valencia zakończyła sezon 2014-15 na czwartym miejscu, zdobywając kwalifikację do Ligi Mistrzów. Ranking Valencii w La Liga znów zaczął rosnąć — klub wydawał się wracać na właściwe tory. Po udanym pierwszym sezonie pod wodzą Marcelino, klub zajął czwarte miejsce w La Liga i wrócił do Ligi Mistrzów.
Jednak era Lima była kontrowersyjna. Częste zmiany trenerów, sprzedaż kluczowych zawodników i brak jasnej strategii sportowej sprawiły, że pozycja Valencia CF w rankingu oscylowała między miejscami 4-9, co było dalekie od ambicji klubu. W 2019 roku Valencia zdobyła Copa del Rey, pokonując w finale Barcelonę 2-1, co było jedynym większym sukcesem w erze Lima.
Obecna sytuacja — środek tabeli
Dziś Valencia znajduje się na 14-16. miejscu w La Liga, co jest najgorszym wynikiem od lat. Ranking Valencia CF w europejskich pucharach również nie istnieje — klub nie gra w Lidze Mistrzów ani Lidze Europy. To dramatyczny spadek dla zespołu, który był trzecim najpopularniejszym klubem w Hiszpanii.
Valencia pozostaje trzecim najpopularniejszym klubem w Hiszpanii za Realem Madryt i Barceloną, z ponad 50 000 posiadaczy karnetów. Kibice pamiętają złote lata i nie mogą pogodzić się z obecną sytuacją. Frustracja narasta, a protesty przeciwko zarządowi stały się normą.
| Okres | Typowa pozycja w La Liga | Charakterystyka |
|---|---|---|
| 1941-47 | 1-3 miejsce | Pierwsze sukcesy, 3 tytuły |
| 1970-71 | 1 miejsce | Tytuł z Di Stéfano |
| 1988-92 | 2-4 miejsce | Odbudowa po spadku |
| 1999-2004 | 1-3 miejsce | Złota era |
| 2008-2016 | 5-17 miejsce | Kryzys finansowy |
| 2014-2020 | 4-9 miejsce | Era Lima, stabilizacja |
| 2020-2026 | 9-16 miejsce | Stagnacja i spadek |
Historyczna pozycja w La Liga
W historycznej tabeli La Liga Valencia zajmuje trzecie miejsce za Realem Madryt i Barceloną. To imponujące osiągnięcie, które pokazuje skalę sukcesów klubu na przestrzeni dekad. Valencia przez lata była jedynym klubem, który regularnie mógł zagrozić dominacji dwóch gigantów.
Klub wygrał ligę sześć razy, Puchar Hiszpanii osiem razy, Superpuchar Hiszpanii raz, Puchar UEFA trzy razy, Puchar Zdobywców Pucharów raz, Superpuchar Europy dwa razy i Puchar Intertoto raz, ale nigdy nie zdobył Ligi Mistrzów, dwukrotnie kończąc jako wicemistrz.
Pod względem trofeów kontynentalnych Valencia jest trzecim najbardziej utytułowanym klubem w Hiszpanii za Realem i Barceloną — te trzy kluby to jedyne hiszpańskie drużyny z pięcioma lub więcej trofeami europejskimi
Rekordy i statystyki klubu
Valencia może pochwalić się imponującymi rekordami. Najczęściej występującym zawodnikiem w historii klubu jest Fernando z 554 meczami, a najskuteczniejszym strzelcem Mundo z 206 golami. To legendy, które budowały pozycję Valencii w rankingach przez lata.
Największa porażka Valencia to 10-3 z Sevillą (13 października 1940) oraz 7-0 z Barceloną (3 lutego 2016). Ta druga porażka, stosunkowo niedawna, pokazuje skalę problemów, z jakimi borykał się klub w ostatnich latach.
Co dalej z Valencią?
Przyszłość Valencii pozostaje niepewna. Ranking Valencia CF w La Liga wymaga pilnej poprawy — klub nie może pozwolić sobie na kolejne sezony w środku tabeli. Kibice domagają się zmian w zarządzie, lepszej polityki transferowej i jasnej wizji sportowej.
Budowa nowego stadionu Nou Mestalla, która miała być symbolem ambicji klubu, wciąż stoi w miejscu. To kolejny symbol straconych możliwości i niewykorzystanego potencjału. Valencia potrzebuje nie tylko lepszych wyników sportowych, ale całkowitej restrukturyzacji organizacyjnej.
Pozycja Valencia CF w rankingu historycznym pozostanie imponująca — to trzeci klub w historii La Liga i jeden z najbardziej utytułowanych w Europie. Ale historia nie wygrywa meczów. Pytanie brzmi: czy Valencia kiedykolwiek wróci do czasów, gdy była najlepsza na świecie? Obecnie nic na to nie wskazuje, ale piłka nożna potrafi zaskakiwać.
Ranking Valencii w La Liga przez ostatnie 20 lat to doskonały przykład tego, jak szybko można spaść ze szczytu. Od najlepszego klubu świata w 2004 do walki o utrzymanie dekadę później, a obecnie do bezbarwnego środka tabeli. To opowieść o ambicji, sukcesie, upadku i frustracji — wszystkim tym, co czyni piłkę nożną tak fascynującą i okrutną zarazem.