Reprezentacja Szwecji w piłce nożnej mężczyzn

Reprezentacja Szwecji w piłce nożnej to zespół z bogatą historią i imponującym dorobkiem na arenie międzynarodowej. Szwedzi dwunastokrotnie grali na mistrzostwach świata, zdobywając srebrny medal w 1958 roku oraz dwa brązowe krążki (1950 i 1994). Do tego dochodzi złoto olimpijskie z 1948 roku i regularne występy na najważniejszych turniejach. Choć Trzy Korony – bo tak brzmi przydomek tej kadry – nigdy nie sięgnęły po najważniejsze trofeum, to wielokrotnie udowadniały, że potrafią rywalizować z najlepszymi na świecie.

Reprezentacja Szwecji w piłce nożnej – kadra na sezon

Szwedzka kadra przechodzi obecnie proces przebudowy po zakończeniu kariery reprezentacyjnej przez legendy ostatnich dekad. Skład reprezentacji Szwecji łączy doświadczonych zawodników z młodymi talentami, które mają szansę zapisać nowe karty w historii skandynawskiego futbolu.

Pełną listę piłkarzy, którzy w tym sezonie reprezentują Szwecję, wraz z ich pozycjami i numerami znajdziesz w tabeli poniżej.

Historia reprezentacji Szwecji – od początków do złotej ery

Pierwszy oficjalny mecz międzypaństwowy reprezentacja Szwecji rozegrała 12 lipca 1908 roku, odnosząc imponujące zwycięstwo nad Norwegią wynikiem 11:3. To był symboliczny początek długiej i bogatej historii szwedzkiej piłki na arenie międzynarodowej. Niebiesko-żółci są od 1904 roku zrzeszeni w FIFA i od 1954 w UEFA, co czyni ich jednym z najstarszych członków światowej federacji piłkarskiej.

Wczesne lata przyniosły Szwedom pierwsze sukcesy na igrzyskach olimpijskich. W debiucie – w 1908 r. Szwedzi zajęli czwartą pozycję na turnieju w Wielkiej Brytanii. Premierowy – brązowy medal Niebiesko-Żółci wywalczyli w 1924 r. przy okazji zmagań we Francji. To były czasy, gdy piłka nożna dopiero zyskiwała na popularności, a międzynarodowe rozgrywki miały zupełnie inny charakter niż dzisiaj.

Złota era – lata 40. i 50.

Szwecja swoje największe piłkarskie sukcesy odnosiła w latach 50. Prawdziwy rozkwit szwedzkiej piłki przypadł na okres tuż po drugiej wojnie światowej. Najważniejszy sukces Szwedzi zanotowali w 1948 podczas IO w Wielkiej Brytanii. Wtedy kadra Trzech Koron cieszyła się ze złota, po tym jak pokonała w finale Jugosławię 3:1.

Na Mistrzostwa Świata 1950 jechała jako triumfator rozgrywanych dwa lata wcześniej Igrzysk Olimpijskich. W Brazylii w rozgrywkach grupowych wyeliminowała Włochy, a w rundzie finałowej mimo porażek 1:7 z Brazylią i 2:3 z Urugwajem w ostatnim meczu wygrała z Hiszpanią i ostatecznie zajęła trzecie miejsce w turnieju. W 1952 r. Szwecja po raz drugi w historii zajęła trzecie miejsce na Olimpiadzie w Finlandii.

Szczyt szwedzkiej potęgi przypadł na 1958 rok. W 1958 na Mundialu rozgrywanym na ich własnym terenie dotarli do finału, w którym ulegli 2:5 Brazylii. Drużyna, w której składzie grali m.in. bramkarz Kalle Svensson, obrońca Orvar Bergmark, czy napastnicy Lennart Skoglund i Gunnar Gren, uważana jest za najsilniejszą w historii futbolu szwedzkiego.

Najwyższe zwycięstwa w historii reprezentacja Szwecji odniosła nad Łotwą w 1927 r. oraz nad Koreą Południową w 1948 r. Oba te spotkania zakończyły się wynikiem 12:0.

Okres stagnacji

Po okresie sukcesów reprezentacja na prawie trzy dekady popadła w przeciętność. Przez dwanaście lat nie potrafiła zakwalifikować się do mistrzostw świata, a kiedy w latach 70. już regularnie występowała na Mundialach zazwyczaj kończyła swój udział na pierwszej rundzie.

Odrodzenie w latach 90. – pokolenie Brolina i Dahlinа

Odrodzenie szwedzkiej drużyny narodowej związane jest z osobą trenera Tommy’ego Svenssona, który od 1991 roku przez sześć lat był selekcjonerem reprezentacji. Najpierw Szwedzi bardzo dobrze zaprezentowali się na Euro 1992 – tam po raz pierwszy pokazało się nowe pokolenie piłkarzy urodzonych w drugiej połowie lat 60. z Martinem Dahlinem, Tomasem Brolinem, Jonasem Thernem, Kennetem Anderssonem, Klasem Ingessonem, Stefanem Schwarzem czy starszym od nich bramkarzem Thomasem Ravellim na czele.

Na mistrzostwach Europy Szwedzi zadebiutowali dopiero w 1992 r. podczas turnieju w ich własnym kraju. Wtedy doszli do półfinału, w którym przegrali z Niemcami 2:3, a meczu o trzecie miejsce nie rozegrano.

Dwa lata później ci sami zawodnicy, wspomagani przez dwudziestoparolatków Patrika Anderssona i Henrika Larssona, zdobyli brązowy medal na Mundialu. W 1994 r. na turnieju w Stanach Zjednoczonych Szwedzi wywalczyli brązowy medal i był to ostatni sukces Trzech Koron.

Szwecja w 1994 r. znajdowała się przez pewien czas na drugim miejscu w światowym rankingu FIFA.

Później po sukcesach na dwóch ostatnich turniejach, pod koniec lat 90. XX wieku nastąpił jednak chwilowy zastój reprezentacji, przegrywając eliminacje do Euro 1996 i Mundialu 1998. Po obu nieudanych eliminacjach Svensson pożegnał się z reprezentacją.

XXI wiek – regularne występy bez medali

Od 2000 roku (z wyjątkiem Mundialu 2010 i MŚ 2014), Szwecja jest obecna na każdych mistrzostwach świata i Europy, i mimo iż prezentuje futbol nie tylko podporządkowany żelaznej taktyce, ale i jak na piłkarstwo skandynawskie bardzo efektowny, to zazwyczaj odpada albo w fazie grupowej albo w drugiej rundzie.

Przez cztery lata jako pierwsza reprezentacja w Europie prowadzona była przez dwóch równorzędnych selekcjonerów – Tomasa Söderberga i Larsa Lagerbäcka. Lars Lagerbäck prowadził reprezentację do 2009 roku, osiągając z nią 1/8 finału mistrzostw Świata 2006 w Niemczech, oraz awansując z nią do finałów Euro 2008, które Szwedzi zakończyli na fazie grupowej.

Jego następcą na stanowisku selekcjonera reprezentacji Szwecji został Erik Hamrén, który wywalczył z nią awans na mistrzostwa Europy 2012 w Polsce i na Ukrainie, oraz Euro 2016 we Francji (w obu przypadkach Szwedzi kończyli swój udział w tych imprezach na fazie grupowej).

Od 2000 r. Szwecja regularnie kwalifikuje się na Euro, ale dotychczas nie zdołała wywalczyć medalu, dwukrotnie kończąc zmagania na fazie grupowej, raz docierając do 1/8 finału (2020), a raz do ćwierćfinału (2004).

Mistrzostwa Świata 2018 – ostatni wielki sukces

Jednym z najnowszych, znaczących osiągnięć reprezentacji Szwecji był awans do ćwierćfinału Mistrzostw Świata w Rosji w 2018 roku. Drużyna, prowadzona przez Jana Anderssona, zaprezentowała się jako znakomicie zorganizowany kolektyw, który potrafił pokonać silnych rywali, takich jak Meksyk czy Szwajcaria.

Baraże o Mundial 2022

W eliminacjach do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2022, Szwecja zajęła drugie miejsce w grupie B i zakwalifikowała się do baraży. W półfinale wyeliminowała reprezentację Czech po dogrywce, ale 29 marca 2022 roku przegrała w finale na Stadionie Śląskim z reprezentacją Polski 0:2.

Legendy szwedzkiej piłki – najwięksi strzelcy i rekordziści

Przez ponad sto lat historii szwedzkiej piłki w kadrze narodowej grali zawodnicy, którzy zapisali się złotymi zgłoskami w annałach futbolu. Niektórzy z nich stali się legendami nie tylko w swoim kraju, ale i na całym świecie.

Zlatan Ibrahimović – król strzelców

Najskuteczniejszym zawodnikiem w historii reprezentacji Szwecji jest Zlatan Ibrahimović, który ma na koncie 62 gole w 120 meczach [stan na marzec 2022]. Ibrahimović to postać, która zdefiniowała szwedzką piłkę w XXI wieku. Jego kariera klubowa prowadziła przez najlepsze zespoły Europy: Ajax, Juventus, Inter Mediolan, Barcelona, Milan, Paris Saint-Germain, Manchester United.

Zlatan nie był typowym skandynawskim piłkarzem – łączył fizyczność z niesamowitą techniką i akrobatyką. Jego bramki często trafiały do kompilacji najpiękniejszych goli sezonu. Po Euro 2016, napastnik Zlatan Ibrahimović zakończył karierę reprezentacyjną, choć później jeszcze na krótko wrócił do kadry.

Sven Rydell – legenda przedwojennej ery

Drugi w klasyfikacji wszechczasów najlepszych strzelców jest z 49 golami Sven Rydell. Zawodnik ten rozegrał tylko 43 spotkania w barwach narodowych w latach 1923-32. Rydell grał w latach 20. i 30. XX wieku, gdy piłka nożna wyglądała zupełnie inaczej niż dziś. Jego dorobek strzelecki przez dziesiątki lat pozostawał nienaruszalny, aż pojawił się Ibrahimović.

Anders Svensson – rekordzista występów

Najwięcej gier w kadrze szwedzkiej zanotował Anders Svensson. Piłkarz od 1999 do 2013 r. wystąpił w 148 meczach, strzelając 21 goli. Ten pomocnik przez lata był filarem zespołu, gwarantując stabilność w środku pola.

Thomas Ravelli – bramkarska legenda

Drugi pod względem liczby spotkań Thomas Ravelli grał w reprezentacji Szwecji 143 razy w latach 1981-1997. Ravelli był kluczową postacią w sukcesach lat 90., broniąc bramki podczas Euro 1992 i Mundialu 1994.

Henrik Larsson – snajper z instynktem

Henrik Larsson to legenda Celticu Glasgow i Barcelony, snajper o niezwykłym instynkcie strzeleckim. Był jednym z kluczowych zawodników złotego pokolenia lat 90., które zdobyło brązowy medal na Mundialu 1994.

Zawodnik	Lata gry	Mecze	Bramki
Zlatan Ibrahimović	2001-2016 (i później)	120	62
Sven Rydell	1923-1932	43	49
Anders Svensson	1999-2013	148	21
Thomas Ravelli	1981-1997	143	0 (bramkarz)

Największe sukcesy reprezentacji Szwecji

Dorobek medalowy szwedzkiej kadry jest imponujący i obejmuje różne okresy historii futbolu.

Mistrzostwa Świata

• Srebrny medal 1958 – jako gospodarze dotarli do finału, gdzie ulegli Brazylii 2:5
• Brązowy medal 1950 – trzecie miejsce na Mundialu w Brazylii
• Brązowy medal 1994 – sukces złotego pokolenia lat 90. w Stanach Zjednoczonych
• Czwarte miejsce 1938 – turniej we Francji
• Ćwierćfinał 2018 – ostatni wielki sukces w Rosji

Igrzyska Olimpijskie

• Złoty medal 1948 – triumf w Wielkiej Brytanii po wygranej z Jugosławią 3:1
• Brązowy medal 1924 – turniej we Francji
• Brązowy medal 1952 – igrzyska w Finlandii

Mistrzostwa Europy

• Półfinał 1992 – najlepszy wynik na Euro, jako gospodarze przegrali z Niemcami 2:3
• Ćwierćfinał 2004 – dobry występ zakończony w 1/4 finału

Szwecja jest dwunastokrotnym uczestnikiem turnieju o Mistrzostwo Świata (srebrny medal w 1958, brązowy w 1950 i 1994 roku), sześciokrotnie grała na Mistrzostwach Europy i siedmiokrotnie na Igrzyskach Olimpijskich (złoty medal w 1948, brązowy w 1924 i 1952).

Ciekawostki i rekordy

Szwecja jest pierwszą reprezentacją zrzeszoną w UEFA, która rozegrała ponad 1000 oficjalnych spotkań (stan na dzień 15 czerwca 2022 – 1082 spotkania, 533 wygrane, 229 remisów i 320 przegranych). To świadczy o długiej i bogatej historii szwedzkiej piłki na arenie międzynarodowej.

Szwedzi najbardziej dotkliwej porażki doświadczyli 20 października 1908 r. w Londynie. Wówczas Niebiesko-Żółci ulegli Anglii 1:12. Ciekawe, że pierwsza porażka miała dokładnie taką samą różnicę bramek jak ich pierwsze wielkie zwycięstwo nad Norwegią.

Domowym stadionem jest Friends Arena w Solnie, nowoczesny obiekt, który zastąpił legendarny Rasunda Stadion.

Styl gry i filozofia

Szwedzka piłka kojarzy się z solidnością, organizacją i fizycznością. Przez lata reprezentacja Szwecji była znana z żelaznej dyscypliny taktycznej i kolektywnej gry. W latach 90. i na początku XXI wieku Szwedzi pokazali jednak, że potrafią łączyć skandynawską solidność z atrakcyjnym, ofensywnym futbolem.

Charakterystyczną cechą szwedzkiej kadry jest umiejętność budowania silnych zespołów nawet bez wielkich gwiazd. Choć w historii Trzech Koron grali wybitni indywidualiści jak Ibrahimović czy Larsson, to sukcesy najczęściej przychodziły dzięki kolektywnej pracy całego zespołu.

Przyszłość reprezentacji Szwecji

Po zakończeniu kariery reprezentacyjnej przez legendy ostatnich lat, szwedzka kadra przechodzi proces przebudowy. Nowe pokolenie piłkarzy ma szansę zapisać kolejne karty w historii Trzech Koron. Tradycja i potencjał są – teraz czas na nowych liderów, którzy poprowadzą Szwecję do kolejnych sukcesów na mistrzostwach świata i Europy.

Szwedzi regularnie kwalifikują się na wielkie turnieje, co świadczy o stabilności i wysokim poziomie tamtejszego futbolu. Choć od ostatniego medalu minęło już ponad 30 lat, reprezentacja Szwecji w piłce nożnej wciąż należy do grona europejskich potęg, zdolnych do sprawienia niespodzianki każdemu rywalowi.